معرفی وبلاگ
سلام ،‌ خوش آمديد . در اين وبلاگ موضوعات زير مطرح مي شوند : اطلاعات ايران شناسي (معرفي شهرهاي ايران به تفكيك هر استان) - تاريخ ايران - ادبيات ايران زمين - جغرافياي ايران - گالري تصاوير و ... منابع وبلاگ => نرم افزار مرز پر گهر - سايت هاي : نماي ايران ، كتاب اول ، ساجد ، سازمان ميراث فرهنگي استان اصفهان ، پارست ، مؤسسه مطالعات تاريخ معاصر ايران ، گنجور دات نت
لينك دوستان
دسته
آرشیو
آمار وبلاگ
تعداد بازدید : 424093
تعداد نوشته ها : 2572
تعداد نظرات : 60
Rss
طراح قالب

موسسه تبيان - ايران شناسي

Translate
لينك دوستان تبياني
پيج رنك
 
آتشكده جره از آثار منحصر به فرد دوره ساساني است كه در فارس قرار دارد.اين اثر تاريخي توسط مهر نرسه وزير بزرگ و مقتدر بهرام پنجم ،پادشاه ساساني در بخش جره و بالاده و در فاصله 55 كيلومتري كازرون در مسير جاده كازرون به فراشبند ساخته شده است.

آتشگاه جره چهار طاق بزرگي است كه هر ضلع آن بيش از 14 متر طول دارد. اين آتشگاه در قله يك بلندي مشرف به رودخانه جره قرار گرفته است. بر اين بلندي بقاياي متعدد ساختمان‏هايي وجود دارد كه نشان مي‏دهد اين مكان محل شهري قديمي بوده است.

آتشگاه بر لبه پرتگاهي ﮋرف بنا شده تا بتوان آن را از تمام منطقه و از هر دو شعبه دره مشاهده كرد.اين بنا حصاري نداشته بلكه فقط در سمت شمال غربي آن و در قسمت پايين تپه دماغه مانندي كه چهار طاق بر فراز آن قرار گرفته رديفي از بناهاي متعلق به آتشكده مانند اتاق آتش ، انبارهاي گوناگون و محل اقامت راهبان به چشم مي‏خورد.مصالح اين چهار طاقي از ملاط و سنگ تشكيل شده است.

بخش جره _ بالاده در ميان دنباله هاي كم ارتفاع سلسله جبال زاگرس قرار گرفته كه شاخه اي از اين رشته كوه در شرق فامور از كوهمره سرخي و كوهمره نودان و شاخه اي ديگر از اين رشته كوه دشت سر مشهد را از منطقه دشتستان بوشهر تفكيك مي‏كند.

اين منطقه از نظر اقليمي متنوع و حاصلخيز و با وسعت 1570 كيلو متر مربع يكي از بخش‏هاي مهم شهرستان كازرون است.

بايد يادآور شد كه آتش‏گاه يا آتشكده محل نگهداري آتش و مكان تشريفات مذهبي عمومي و نيايش بوده است. پيش از ساسانيان در زمان هخامنشيان آتش در فضاي آزاد و بر روي سكوهاي بلند مشتعل مي‏شد. پس از تدوين و تنظيم شرايع مذهب زردشت در قرن چهارم ميلادي و پيشرفت و توسعه آيين مزبور و بنا به شريعت اين مذهب كه مقرر مي‏داشت نور آفتاب نبايد به آتش بتابد، اين شعله مقدس و مورد احترام بشر اوليه در زمان ساساني زير سايباني قرار گرفت كه آن را به شكل چهار در كه معمولا درهاي آن بر طبق جهات اربعه تنظيم شده بود و به نام چهار طاقي معروف است، مي‏ساختند و هنگام نيايش آتش، پيروان آيين زردشت مي‏توانستند آن را طواف و بدون نزديك شدن به آتش آن را مشاهده كنند.

شكل آتشكده‏ها بر طبق آنچه از زمان ماد به ما رسيده تا زمان ساسانيان مختصر تفاوتي كرده است ولي عموما به صورت چهار طاقي ساده و يا بزرگتر و مهم تر و داراي دالان طوافي در اطراف چهار طاق بوده‎‏اند.

اين اثر سال جاري با همت اداره كل ميراث‏فرهنگي، صنايع‏دستي و گردشگري استان فارس مرمت شده و چشم انتظار گردشگران تابستاني است.

 

 
آتشگاه اصفهان از بناهاي تاريخي شهر اصفهان و از يادگارهاي ايران باستان است. اين مجموعه داراي پيشينه تاريخيِ كهني است و در زمانهاي گونه گوني از آن بهره برده‌اند
آتشگاه اصفهان در ۸ كيلومتري غرب شهر اصفهان و تقريبا در ميانهٔ راه اصفهان به نجف آباد و در شهرستان خميني شهر قرار دارد. اين بنا در نزديكي رودخانه زاينده رود، بر روي تپه‌اي قرار دارد. از بلنداي اين تپه، تا كيلومترها از هر چهار سوي اصلي را مي‌توان به خوبي مشاهده كرد.
وضعيت كنوني :
امروزه در نگهداري از اين مجموعه توجهي صورت نمي‌گيرد. در بافتِ ساختمان‌هاي اين بنا مي‌توان سوراخ‌هاي زيادي را ديد كه به دستِ گنج يابان كنده شده‌است. بازديد كنندگان نيز خود بايد راهِ بالا رفتن را انتخاب كنند و با توجه به ساختار تپه و خشتي بودنِ اين سازه، سرعتِِ تخريب بوسيله بازديدكنندگان بيشتر مي‌شود
 
كاريان : نام ديگر آن آتشكده آذرفرنبغ يا آذر خورداد است كه در معني مي شود آتش فره ايزدي . مكان آن در شهر فيروز آباد يا اردشير خره يا اردشير خوره در صد و بيست كيلومتري جنوب شيراز است و كاخ بزرگ آن كه توسط شاهنشاه اردشير بابكان ساخته شده بود هم اكنون فرو ريخته است . اردشير به همين جهت نام شهر را ارتخشر خوره ( ارت خشتر ) ناميد . در معني كل مي شود شهر شكوه و جلال اردشير . خوره به معني فر و شكوه و جلال است . شهر گور يا فيروز آباد نيز بعدها نام گرفت . اين مكان از زيارتگاههاي بزرگ مردمان فلات ايران بوده است . فخر الدين اسعد گرگاني در داستان ويس و رامين كه به دوره شاهنشاهي اشكانيان مربوط است نوشته است .
اين تصويري كه دربالا مشاهده مي كنيد متعلق به كاخ اردشير مي باشد وآتشكده كاريان در قسمت شمالي وچسپيده به آن واقع است در حقيقت آتشكده كاريان يا همان آذرفرنبغ در روستاي كاريان ازتوابع بخش جويم
مي باشد ساليان بسيار قبل پس ازساخته شدن كاخ اردشير به دستور اردشير بزرگ پادشاه آن زمان بايد آتشي
مقدس در آن افروخته مي شد وآنها اين آتش را از آتشكده آذرفرنبغ واقع در روستاي كاريان به آنجا بردن واز آن
زمان به بعد كاخ اردشير به آتشكده كاريان معروف شد .
آتشكده آذرفرنبغ داراي قدمتي چند هزار ساله مي باشد كه اين گونه نقل شده كه آتش اين آتشكده در زمان تولد حضرت محمد{ص} خاموش گشته است
 
آتشكده كركويه با كركوشاه، اين آثار و همچنين آثار تخته پل در ميان كنگي شهرستان زابل ، در غرب روستاي خمك و هشت كيلومتري تپه منطقه شهرستان و در ميان زمين هاي باتلاقي سيستان و نزديك مرز ايران با افغانستان قرار دارد. تخته پل، پل آجري بوده است كه به نوشته استخري، راه زرنك (سيستان) و هرات را به هم متصل مي‌كرده است.
كركوشاه يا كركويه، عبارت است از بقاياي يك آتشكده مربوط به دوران هخامنشي، كه شامل يك ديوار خشتي – چينه‌اي از يك برج دفاعي شهر باستاني است. . اين آثار شامل تعدادي از بناه‌هاي بزرگ و كوچك است. اين بخش داراي تالاري به طول ۱۱ متر و عرض ۸/۵ متر است.
كركويه توسط نويسندگان دوران اسلامي در كتب قديمي تشريح شده است. استخري كركويه را نخستين راهي مي‌داند كه سيستان را به هرات متصل مي‌كند و بنا به گفته همين جغرافي نويس كركويه در سه فرسنگي زرنج يا زرنك (سيستان) واقع شده است
ياقوت حموي نيزدر باره آتشكده كركويه نوشته است شهري از سيستان بوده و آتشكده‌اي كه نزد زرتشتيان محترم شمرده مي‌شد در آنجا قرا داشت.
آتش كركويه را به كيخسرو نسبت داده اند و كركويه تا سده هفتم هجري آبادان بوده است. بر اساس توصيفات مورخان دوران اسلامي ، اين بنا داراي دو قبه بزرگ و بر هر قبه شاخي چون شاخ گاوي بزرگ ساخته بودند و آتشگاه در زيرآن دو قبه قرار داشت

 

 
ساختمان نسبتا كوچك اما خيلي باشكوهي بود. از آنها كه وقتي پايت را داخل‌شان مي‌گذاري، فورا مي‌فهمي كه وارد يك جاي مذهبي شده‌اي.
برخلاف ديگر ساختمان‌هاي بيشاپور كه به رسم ساساني با سنگ‌هاي نامنظم و ملات ساخته شده‌اند، اين يكي به رسم هخامنشيان با سنگ‌هاي بزرگ هم‌اندازه و بست فلزي ساخته شده بود.
ساختمان زيرِ زمين بود. (زمين تقريبا هم سطح ديوار سمت راست است). حدس مي‌زنم علت اينكه سنگ‌هاي پايين ديوار از بالايي‌ها سالم‌تر مانده‌اند اين باشد كه تا زمان حفاري‌هاي اوليه زير خاك بوده‌اند.
محوطه اصلي يك مربع است با اضلاع تقريبا هشت متري. براي رسيدن به محوطه اصلي معبد بايد از راه‌پله‌اي با 25 پله پايين رفت
معبد فقط همين يك راه ورودي را دارد و جهت آن هم اگر اشتباه نكرده باشم جنوبي است.
دور تا دور محوطه اصلي راهروهاي به هم پيوسته‌اي وجود دارد كه از چهارطرف به محوطه راه دارند

 

X